راز سكوت دل

بنام دوستي هاي جاودانه

مهرباني دوست وانگيزه هاي نوشتن؛

امروز در اين غربت تنهايي

همان جايي كه حس بودن با حس قشنگ بچه هايي كه نا خواسته پا به اين ديارمي گذارند،

آميخته شده است همان حس تولد... نميدانم ولي هر وقت اتفاقي مطابق ميلم رخ ميدهد.

آنچنان كه به آرامش روحي وجسمي ميرسم حس متولد شدن به من دست ميدهد چون حس ميكنم وجود عاطل وباطلي ندارم ومي توانم به زندگي اميدوارم باشم. بي پرده ؛ همين اتفاق آشنايي تو...

نشسته ام وبه تداوم دوست داشتن ساحلي مي انديشم كه درياي دلش هيچ گاه موج هاي مهرباني اش را از من دريغ نكرده است.

اما دلگيرم از آنچه ميگذرد واز آنچه درونم ميگذرد وقدرت به تصويركشيدن آن را ندارم . هر چند ميدانم اگر بگويم واگر بخوانم واگر فرياد بزنم .هيچ كس نمي تواند وسعت پيچيدگي روح مرا درك كند. ولي حس غريبي مي گويد: وقتي همه چيز حتي زندگي هم حكم يك آزمون را دارد پس از نتيجه ها نبايد ترسيد. مجبوريم پرسشنامه ها پر كنيم وبا ايمان به مهربان آسماني منتظر نتيجه باشيم.خوب امشب بعد يك مدت طولاني است دارم مي نويسم ...

بعد مدتها آشتي كردن با قلم خيلي مقدمه چيني نمي خواهد .اگر قلبت همان مرهم هميشه حرفهاي غريبانه ات باشد. نگاه به ثانيه هايي كه با تمام وجود آهنگ محزون بي نوايي را سر داده اند ودستهايت كه هنوز گواه راستي كلامت براي هر سر آغازي نقطه قوت است . نميدانم چگونه مي توانم هميشه آشفتگي ذهنم را با قلم همراه سازم. پنجره باز است. آنچه از بيرون درك ميكنم فقط رنگ هاست. رنگ هاي سرخ ،زرد ، آبي ... كه انگار تمام انديشه مرا در بر گرفته اند. هميشه دوست داشتم نقاش زندگي خودم باشم. نقاش دنياي خودم باشم. اما دنياي من هيچ متعلق به خودم نبوده . آنچه بوده فقط تابلوهايي كه ديگران رنگ آميز آن بوده اند. باورهايي كه ساخته ذهن آنها بوده است .چه خوب است بتواني در بعد زمان عمرت ابعاد زندگي ات را خودت بچيني. چه قشنگ است كه حريم شخصي داشته باشي آنجايي كه بتواني به راحتي به تمام بديها وخوبيهايي كه فقط خودت ميداني وآن مهربان آسماني اعتراف كني.به تمام خيانت ها وجنايت ها، مهرباني ها ومحبت ها ودوست داشتن ها ... هميشه دوست داشته ام از طبيعت درس بگيرم نه از زندگي

آنچه من از طبيعت مي فهمم. آن را با تمام عمق درك ميكنم. سختي پشت خرچنگ ونرمي بال پروانه ودغدغه ساختن آشيانه پرنده وهر چه هست به من فرصت عوض شدن ميدهد. فرصت هماهنگ بودن با آن شرايطي كه مي رفت مرا بسازد و از آن عبور كند. از ترس ودلهره وترديد يك حركت ، يك قدم به جلو گام نهادن و دست وپنجه نرم كردن با دنياي جديد. چشمهايم هميشه بيننده خوبي بوده براي ثبت بي اعتباري لحظه هاي پوچ زندگي والتماس ماندن خاطرات شيرين كه فقط گذري مانند باد دارد. حس ميكنم گاهي خيلي ناتوانم كه قدرت واقعيت بخشيدن به روياهايم را ندارم ويا آن مهربان آسماني مرا ارزشي نمي داند كه كمكم كند كه راهم را درست بيايم.

ولي باز كه فكر ميكنم ، مي بينم حضورم را دوست دارم. آنچه باشم حتي اگر براي خودم نباشم. خلوت هاي شبانه ام وصحبت با مهربان آسماني... هر قدر ميان مردمان دقيق تر مي شوم .مهرباني هاي توبيشتر در نظرم جلوه ميكند وپيوسته به آن مي انديشم چطور مي توانم پاسخي به مهر وعاطفه تو بدهم. دوست دارم ارتباطم با تو مدتهاي طولاني تدوام يابد. بتوانم درونم را برايت تشريح كنم واز مكنونات قلبي ام تو را آگاه سازم. از آن جهت از ميان دوستان به تو براي راهنمايي تكيه كردم چون حس ميكنم به آنچه من تازه به آن رسيده ويا قرار است به آن برسم .تو به آن رسيده اي وچنين روزگاري را گذرانده اي وميداني من چه مي گويم . از اين بابت نيز خوشحالم كه تو در مقابل حرفهاو سوال هاي من نمي ماني وآنقدر قدرت داري كه با يك جواب كوبنده مرا سرجايم بنشاني كه افكار ديوانگي را از خود رها سازم و...

ماريا

سرود آشنايي

كيستي كه من

اين گونه

به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

ميكند خانه ام را

در دست ات مي گذارم

نان شادي هاي ام را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و

بر زانوي تو

اين چنين آرام

به خواب مي روم؟

كيستي كه من

اين گونه به جد

در ديار روياهاي خويش

با تو درنگ مي كنم؟

  

مهرباني دوست وانگيزه هاي نوشتن؛

امروز در اين غربت تنهايي

همان جايي كه حس بودن با حس قشنگ بچه هايي كه نا خواسته پا به اين ديارمي گذارند،

آميخته شده است همان حس تولد... نميدانم ولي هر وقت اتفاقي مطابق ميلم رخ ميدهد.

آنچنان كه به آرامش روحي وجسمي ميرسم حس متولد شدن به من دست ميدهد چون حس ميكنم وجود عاطل وباطلي ندارم ومي توانم به زندگي اميدوارم باشم. بي پرده ؛ همين اتفاق آشنايي تو...

نشسته ام وبه تداوم دوست داشتن ساحلي مي انديشم كه درياي دلش هيچ گاه موج هاي مهرباني اش را از من دريغ نكرده است.

اما دلگيرم از آنچه ميگذرد واز آنچه درونم ميگذرد وقدرت به تصويركشيدن آن را ندارم . هر چند ميدانم اگر بگويم واگر بخوانم واگر فرياد بزنم .هيچ كس نمي تواند وسعت پيچيدگي روح مرا درك كند. ولي حس غريبي مي گويد: وقتي همه چيز حتي زندگي هم حكم يك آزمون را دارد پس از نتيجه ها نبايد ترسيد. مجبوريم پرسشنامه ها پر كنيم وبا ايمان به مهربان آسماني منتظر نتيجه باشيم.خوب امشب بعد يك مدت طولاني است دارم مي نويسم ...

بعد مدتها آشتي كردن با قلم خيلي مقدمه چيني نمي خواهد .اگر قلبت همان مرهم هميشه حرفهاي غريبانه ات باشد. نگاه به ثانيه هايي كه با تمام وجود آهنگ محزون بي نوايي را سر داده اند ودستهايت كه هنوز گواه راستي كلامت براي هر سر آغازي نقطه قوت است . نميدانم چگونه مي توانم هميشه آشفتگي ذهنم را با قلم همراه سازم. پنجره باز است. آنچه از بيرون درك ميكنم فقط رنگ هاست. رنگ هاي سرخ ،زرد ، آبي ... كه انگار تمام انديشه مرا در بر گرفته اند. هميشه دوست داشتم نقاش زندگي خودم باشم. نقاش دنياي خودم باشم. اما دنياي من هيچ متعلق به خودم نبوده . آنچه بوده فقط تابلوهايي كه ديگران رنگ آميز آن بوده اند. باورهايي كه ساخته ذهن آنها بوده است .چه خوب است بتواني در بعد زمان عمرت ابعاد زندگي ات را خودت بچيني. چه قشنگ است كه حريم شخصي داشته باشي آنجايي كه بتواني به راحتي به تمام بديها وخوبيهايي كه فقط خودت ميداني وآن مهربان آسماني اعتراف كني.به تمام خيانت ها وجنايت ها، مهرباني ها ومحبت ها ودوست داشتن ها ... هميشه دوست داشته ام از طبيعت درس بگيرم نه از زندگي

آنچه من از طبيعت مي فهمم. آن را با تمام عمق درك ميكنم. سختي پشت خرچنگ ونرمي بال پروانه ودغدغه ساختن آشيانه پرنده وهر چه هست به من فرصت عوض شدن ميدهد. فرصت هماهنگ بودن با آن شرايطي كه مي رفت مرا بسازد و از آن عبور كند. از ترس ودلهره وترديد يك حركت ، يك قدم به جلو گام نهادن و دست وپنجه نرم كردن با دنياي جديد. چشمهايم هميشه بيننده خوبي بوده براي ثبت بي اعتباري لحظه هاي پوچ زندگي والتماس ماندن خاطرات شيرين كه فقط گذري مانند باد دارد. حس ميكنم گاهي خيلي ناتوانم كه قدرت واقعيت بخشيدن به روياهايم را ندارم ويا آن مهربان آسماني مرا ارزشي نمي داند كه كمكم كند كه راهم را درست بيايم.

ولي باز كه فكر ميكنم ، مي بينم حضورم را دوست دارم. آنچه باشم حتي اگر براي خودم نباشم. خلوت هاي شبانه ام وصحبت با مهربان آسماني... هر قدر ميان مردمان دقيق تر مي شوم .مهرباني هاي توبيشتر در نظرم جلوه ميكند وپيوسته به آن مي انديشم چطور مي توانم پاسخي به مهر وعاطفه تو بدهم. دوست دارم ارتباطم با تو مدتهاي طولاني تدوام يابد. بتوانم درونم را برايت تشريح كنم واز مكنونات قلبي ام تو را آگاه سازم. از آن جهت از ميان دوستان به تو براي راهنمايي تكيه كردم چون حس ميكنم به آنچه من تازه به آن رسيده ويا قرار است به آن برسم .تو به آن رسيده اي وچنين روزگاري را گذرانده اي وميداني من چه مي گويم . از اين بابت نيز خوشحالم كه تو در مقابل حرفهاو سوال هاي من نمي ماني وآنقدر قدرت داري كه با يك جواب كوبنده مرا سرجايم بنشاني كه افكار ديوانگي را از خود رها سازم و...

ماريا

سرود آشنايي

كيستي كه من

اين گونه

به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

ميكند خانه ام را

در دست ات مي گذارم

نان شادي هاي ام را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و

بر زانوي تو

اين چنين آرام

به خواب مي روم؟

كيستي كه من

اين گونه به جد

در ديار روياهاي خويش

با تو درنگ مي كنم؟

  

مهرباني دوست وانگيزه هاي نوشتن؛

امروز در اين غربت تنهايي

همان جايي كه حس بودن با حس قشنگ بچه هايي كه نا خواسته پا به اين ديارمي گذارند،

آميخته شده است همان حس تولد... نميدانم ولي هر وقت اتفاقي مطابق ميلم رخ ميدهد.

آنچنان كه به آرامش روحي وجسمي ميرسم حس متولد شدن به من دست ميدهد چون حس ميكنم وجود عاطل وباطلي ندارم ومي توانم به زندگي اميدوارم باشم. بي پرده ؛ همين اتفاق آشنايي تو...

نشسته ام وبه تداوم دوست داشتن ساحلي مي انديشم كه درياي دلش هيچ گاه موج هاي مهرباني اش را از من دريغ نكرده است.

اما دلگيرم از آنچه ميگذرد واز آنچه درونم ميگذرد وقدرت به تصويركشيدن آن را ندارم . هر چند ميدانم اگر بگويم واگر بخوانم واگر فرياد بزنم .هيچ كس نمي تواند وسعت پيچيدگي روح مرا درك كند. ولي حس غريبي مي گويد: وقتي همه چيز حتي زندگي هم حكم يك آزمون را دارد پس از نتيجه ها نبايد ترسيد. مجبوريم پرسشنامه ها پر كنيم وبا ايمان به مهربان آسماني منتظر نتيجه باشيم.خوب امشب بعد يك مدت طولاني است دارم مي نويسم ...

بعد مدتها آشتي كردن با قلم خيلي مقدمه چيني نمي خواهد .اگر قلبت همان مرهم هميشه حرفهاي غريبانه ات باشد. نگاه به ثانيه هايي كه با تمام وجود آهنگ محزون بي نوايي را سر داده اند ودستهايت كه هنوز گواه راستي كلامت براي هر سر آغازي نقطه قوت است . نميدانم چگونه مي توانم هميشه آشفتگي ذهنم را با قلم همراه سازم. پنجره باز است. آنچه از بيرون درك ميكنم فقط رنگ هاست. رنگ هاي سرخ ،زرد ، آبي ... كه انگار تمام انديشه مرا در بر گرفته اند. هميشه دوست داشتم نقاش زندگي خودم باشم. نقاش دنياي خودم باشم. اما دنياي من هيچ متعلق به خودم نبوده . آنچه بوده فقط تابلوهايي كه ديگران رنگ آميز آن بوده اند. باورهايي كه ساخته ذهن آنها بوده است .چه خوب است بتواني در بعد زمان عمرت ابعاد زندگي ات را خودت بچيني. چه قشنگ است كه حريم شخصي داشته باشي آنجايي كه بتواني به راحتي به تمام بديها وخوبيهايي كه فقط خودت ميداني وآن مهربان آسماني اعتراف كني.به تمام خيانت ها وجنايت ها، مهرباني ها ومحبت ها ودوست داشتن ها ... هميشه دوست داشته ام از طبيعت درس بگيرم نه از زندگي

آنچه من از طبيعت مي فهمم. آن را با تمام عمق درك ميكنم. سختي پشت خرچنگ ونرمي بال پروانه ودغدغه ساختن آشيانه پرنده وهر چه هست به من فرصت عوض شدن ميدهد. فرصت هماهنگ بودن با آن شرايطي كه مي رفت مرا بسازد و از آن عبور كند. از ترس ودلهره وترديد يك حركت ، يك قدم به جلو گام نهادن و دست وپنجه نرم كردن با دنياي جديد. چشمهايم هميشه بيننده خوبي بوده براي ثبت بي اعتباري لحظه هاي پوچ زندگي والتماس ماندن خاطرات شيرين كه فقط گذري مانند باد دارد. حس ميكنم گاهي خيلي ناتوانم كه قدرت واقعيت بخشيدن به روياهايم را ندارم ويا آن مهربان آسماني مرا ارزشي نمي داند كه كمكم كند كه راهم را درست بيايم.

ولي باز كه فكر ميكنم ، مي بينم حضورم را دوست دارم. آنچه باشم حتي اگر براي خودم نباشم. خلوت هاي شبانه ام وصحبت با مهربان آسماني... هر قدر ميان مردمان دقيق تر مي شوم .مهرباني هاي توبيشتر در نظرم جلوه ميكند وپيوسته به آن مي انديشم چطور مي توانم پاسخي به مهر وعاطفه تو بدهم. دوست دارم ارتباطم با تو مدتهاي طولاني تدوام يابد. بتوانم درونم را برايت تشريح كنم واز مكنونات قلبي ام تو را آگاه سازم. از آن جهت از ميان دوستان به تو براي راهنمايي تكيه كردم چون حس ميكنم به آنچه من تازه به آن رسيده ويا قرار است به آن برسم .تو به آن رسيده اي وچنين روزگاري را گذرانده اي وميداني من چه مي گويم . از اين بابت نيز خوشحالم كه تو در مقابل حرفهاو سوال هاي من نمي ماني وآنقدر قدرت داري كه با يك جواب كوبنده مرا سرجايم بنشاني كه افكار ديوانگي را از خود رها سازم و...

ماريا

سرود آشنايي

كيستي كه من

اين گونه

به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

ميكند خانه ام را

در دست ات مي گذارم

نان شادي هاي ام را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و

بر زانوي تو

اين چنين آرام

به خواب مي روم؟

كيستي كه من

اين گونه به جد

در ديار روياهاي خويش

با تو درنگ مي كنم؟

  

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

با سلام خدمت تمامی دوستان عزيز و همراهان عزيزم

اميدوارم که هميشه شاد باشيد و خندون

اين آخرين باری هست که دارم تو وبلاگ مطلب می ذارم

نمی خوام آخه با خوندنش

دل کسی بشکنه

ويا کسی برداشتی رو بکنه که باعث دلخوردگی و يا حتی ناراحتی اون بشه

جا داره اينجا

از همه دوستان و همراهان گلم که تو اين مدت منو تنها نذاشتن تشکر کنم

از علی آقای گل (دوران)- فهميه عزيز و دلسوز (نيلوفرانه)- خواهر عزيز و مهربونم ثريا (ستاره و عسل دختران ثريا يا ستاره آسمان دلم)- شکوه مهربون (کاش من و تو می فهميديم اومدنی رفتينه) - زهره عزيز (چشمان خيس من)- فاطمه (دختر بارونی)- ناجی عزيز (عصر فرياد)- و آبجی يلدا (شب يلدا  که مدتی هست وبلاگش رو بسته) مصطفی عزيز (پر کن پياله را)- منصوره عزيز (برای دل خودم)- خواهر عزيزم بهار-و بقيه دوستانی که اين مدت منو تنها نذاشتن و اسمشون از قلم افتاد  تشکر کنم و بگم ممنون و واقعا لطف کرديد

يک معذرت خواهی ويژه هم به ماريا بدهکارم و اميدوارم که هميشه شاد باشه 

بازم از اينکه چند صبحای منو تحمل کرديد ممنونم

((راستی اگه از دوستان کسی می خواد که تو اين وبلاگ مطلب بذاره بهم ايميل کنه پسورد رو بهش می دم و وبلاگ رو بهش واگذار می کنم و اون ادامه بده))

شاد باشيد و هميشه خندون

  

  

باز يه بهانه ی اساسی پيدا کردم که ارزش اشک ريختنو داشته باشه .آره ... واقعا به اشکش

می ارزيد. وقتی تمام بهانه هامو کنار هم گذاشتم ، ديدم ابرای دلم ، دوباره دستاشونو به هم گره کردن يه جوری رفتن تو هم که ديگه نميشد تيکه هاشو از هم تشخيص داد .

فقط يه ناخنک کوچولو برای درست کردن يه سيلاب کافی بود . هميشه وقتی بارون با قطره های درشتش می باره، آدم فکر ميکنه اين بارون اگه همينطوری بياد ، همه جارو آب ميبره ، اما بارونای اينطوری معمولا زودی بند ميان .

با خودم گفتم وای ايندفه ديگه کارم تمومه . اگه همينطوری بباره که تمامه دلمو آب ميبره . ولی مثله همون بارونه زودی تموم شد . اما ابراش تمومی نداره .بازم منتظره يه بهانه و يه تلنگر کوچيکن . دفعه ی اولش که نيست ،کاره هميشگی شه . هميشه نم نمه بارونی ازش می باره .تقريبا هر شب

***************************************************

حسادت می کنم به رنگ ديوار، وقتی اتفاقی سايش بدنت به پوستش را حس می کند.
حسادت می کنم به آفتاب، وقتی با نوازش آرام پوستت به تو گرمی ميبخشد.
حسادت می کنم به برگ گياه، وقتی در گلدان آرام گرفته و حرکت تو از کنارش او را هيجان زده می کند و
بی تاب و چرخان.
و حسادت می کنم به پدرت، وقتی در زير نور گرم به او لبخند ميزنی.
و به مادرت هم، وقتی چند لحظه پيش از خواب به ياد تو لبخند ميزند.
و به تختت که همه روز به هم آغوشی شبت پريشان و بهم ريخته است.
و به فرش که چند تار مويت را ميان پرزهايش نگه ميدارد و به سادگی هم پس نمی دهد.
و به اتاقت که لذت بودن با تو را هميشه می چشد.
و به آينه ات که هر روز گرمی نگاهت را حس می کند .
و به کوچه ات، درختهای باغچه ، چشمهايت وبه خودت، به خدايت و به اين قلم که از تو گفت

کاش آن آينه ای بودم من

که به هر صبح، تو را ميديدم

می کشيدم همه اندام تو را در آغوش

سرو اندام تو با آن همه پيچ ، آن همه تاب

آنگه از باغ تنت می چيدم گل صد بوسه ی ناب

 

 

  

باز يه بهانه ی اساسی پيدا کردم که ارزش اشک ريختنو داشته باشه .آره ... واقعا به اشکش

می ارزيد. وقتی تمام بهانه هامو کنار هم گذاشتم ، ديدم ابرای دلم ، دوباره دستاشونو به هم گره کردن يه جوری رفتن تو هم که ديگه نميشد تيکه هاشو از هم تشخيص داد .

فقط يه ناخنک کوچولو برای درست کردن يه سيلاب کافی بود . هميشه وقتی بارون با قطره های درشتش می باره، آدم فکر ميکنه اين بارون اگه همينطوری بياد ، همه جارو آب ميبره ، اما بارونای اينطوری معمولا زودی بند ميان .

با خودم گفتم وای ايندفه ديگه کارم تمومه . اگه همينطوری بباره که تمامه دلمو آب ميبره . ولی مثله همون بارونه زودی تموم شد . اما ابراش تمومی نداره .بازم منتظره يه بهانه و يه تلنگر کوچيکن . دفعه ی اولش که نيست ،کاره هميشگی شه . هميشه نم نمه بارونی ازش می باره .تقريبا هر شب

***************************************************

حسادت می کنم به رنگ ديوار، وقتی اتفاقی سايش بدنت به پوستش را حس می کند.
حسادت می کنم به آفتاب، وقتی با نوازش آرام پوستت به تو گرمی ميبخشد.
حسادت می کنم به برگ گياه، وقتی در گلدان آرام گرفته و حرکت تو از کنارش او را هيجان زده می کند و
بی تاب و چرخان.
و حسادت می کنم به پدرت، وقتی در زير نور گرم به او لبخند ميزنی.
و به مادرت هم، وقتی چند لحظه پيش از خواب به ياد تو لبخند ميزند.
و به تختت که همه روز به هم آغوشی شبت پريشان و بهم ريخته است.
و به فرش که چند تار مويت را ميان پرزهايش نگه ميدارد و به سادگی هم پس نمی دهد.
و به اتاقت که لذت بودن با تو را هميشه می چشد.
و به آينه ات که هر روز گرمی نگاهت را حس می کند .
و به کوچه ات، درختهای باغچه ، چشمهايت وبه خودت، به خدايت و به اين قلم که از تو گفت

کاش آن آينه ای بودم من

که به هر صبح، تو را ميديدم

می کشيدم همه اندام تو را در آغوش

سرو اندام تو با آن همه پيچ ، آن همه تاب

آنگه از باغ تنت می چيدم گل صد بوسه ی ناب

 

 

  

يا تو يا هيچکس .....

شايد تنها دروغی است که هر کس لااقل يک بار در عمرش ساده آن را گفته باشد.

عدالت نيست اما می نويسم انقدر تسليمت می شوم تا تسليمم شوی ،

از بس بزرگت کردم کوچک شدم ، 

نه کسی مرا رساند و نه من کسی را رساندم .

شايد دليلش اين بود که از بچگی کسی تقلب يادم نداده بود ،

کسی می گفت آن ها که تقلب بلدند بيشتر می توانند به هم برسانند ، در کودکی درسها را و اگر در بزرگی شان بزرگ باشند آدم ها .

 

  

بنام خدای جهانيان و خدای من

حالا که دارم از چکه های کوچیک اشک واسه کلمه های آشفته ذهنم يه چيزی شبيه قايق می سازم اينجا شبه ، نه فکر کنی حالا شبه ، نه عزيزم هميشه شبه تا تو يه وقتی ، يه روزی از راه دور با يه فانوس نقره ای بيايی و يه ريزه نور بپاشی رو غريبی اين دشت .

آره عزيزم اينجا شبه ، يه شبه تابستونی کوتاه ، اما همه ام  خواب خواب نيستن 

يکی شايد رو به روی تابلوی دوستت دارم يادگاری اونی که تموم زندگيشه وايستاده و داره با گونه های سرخ از خجالت ازش می پرسه (( يعنی واقعا دوستم داری ؟ ))

يکی ام يه عکس قشنگ گذاشته کنارشو ، داره باهاش درد دل می کنه ، گاهی عکسو نوازش می کنه ، گاهی می ذارتش رو قلبش ، گاهی هم رو چشماش ، رو مژه های خيس و بارون خوردش ، يه وقتم براش شعر می خونه ، فال ميگيره ، بی پرده واست بگم ، با عکس زندگی می کنه ، می دونم عزيزم من واسه تو نامه می نويسم اما قصه ساکنان اون طرف دنيا رو هم برات نوشتم . ببخش حالا ديگه از تو واسه خودت می نويسم . راستش دوريت بدجوری ديوونم کرده ، عکست همچنين افتاده تو حوض خاطره هام که انگار داره از تو آب صاف و شفافش باهام حرف می زنه ،ماهيای قرمز و ناز يادگاريت گاهی از زير آب بالا می آن و بيشتر به اين دل آتيش می زنن تا می يام دو کلام حرف عاشقونه بدرقه راه آبيشون کنم غيبشون می زنه ، روزگارو می بينی حالا ماهياهم دوس دارن سر به سرم بذارن ....

  

نميدانم چرا اما

نمي خواهم تورا ديگر !

برو دل را ببخشاي و ازين شوريده سر بگذر!

نميدانم چرا اما

تورا ديگر نمي خوانم

چرا اينگونه ام امروز؟؟

نميدانم نميدانم!

 

نميدانم چرا با تو

جهان زيباي زيبا نيست

چراغ روشن امّيد

چرا امروز پيدا نيست؟

ولي

روزي –به يادم هست- تو بودي معني هستي

چرا امروز در چشمم

تو بي ترديد بشكستي؟

بتي بودي براي من

دلم نام تورا مي خواند

براي بودنت مي بود

به وقت ماندنت مي ماند

ولي امروز مي بينم

نمي خواهم تورا ديگر

و مي بينم كه مي گويم:

برو، بگذر

             برو، بگذر!!!

  

  

  

صفحه ای پاک و سفید

    و بر آن ردپایی از من

       چه سیاه...چه سپید

 

خنده ای مست کنان

   می کشد رنگان و عمیق

                        قلمم رقص کنان

 

   صورنک می خندد...دل من می خندد...صورتم می خندد

                                               

 

(کاغذ سفید رو با یه  لبخند قشنگ خط خطی می کنم

 کاغذ می خندید...منم خندیدم...خیلی ساده...آروم...ما خندیدیم.

 کاغذ رو ٬رو به روی تختم به دیوار زدم تا هر صبح به صبح و شب به شب ما بخندیم...

 من به اون و اون به من...............................................ما می خندیدیم.

 و در آخر روزی رسید که دیگه نه خبری از لبخند کاغذی بود...و نه لبخند من...

                                 ... صورتکی نبود که  از خنده ش بخندم...

 اما من بازم سعی کردم بخندم ... نشد ... لبخنده رو فراموش کرده بودم ... و این خیلی بد بود

... خیلی گذشت از اون روز ... شاید خیلی برای من ٬نه همه ...

و دوباره یه روز قلمم رو برداشتم و اینبار  روی نگاهم نقاشی کردم ٬ نقش یه صورتکه خندون...

تا با نگاه به هرچیزی بخندم ... اونها هم به من بخندن.

     ... و من خندیدم ... همه خندیدن ... ماخندیدیم و باز  ما می خندیم...)

  

پيرمردي تنها در روستایی زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود . تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود .پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد :پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم
توانست سيب زميني بکارم .من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان
کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد. من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي .دوستدار تو پدر پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد : پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام . صبح فردا 12 نفر از مأموران و افسران پليس محلي ديده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند .پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟ پسرش پاسخ داد :
پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم . 
*********************************************************

 اگر قـدر ثانيـه هاي بدون بازگشت را مي دانستند و از قلـه هاي باشکوه
 موفقيـت چيـزي شنيده بودند،
هيـچ گاه..
براي در چالـه مانده ، چـاه را
توصيـف نمي کردند...

******************************

باز امشب به تو می اندیشم

اندیشه من پی موهای پریشان تر

 از امواج بلند،پی آبیه نگاه

گلگونی گلگونه و گرمای نگاهت

نفسی می دهدم...

که درین برزخ بی آبو علف

کو سوی امیدیست این خسته تر از

باد صبا را...

باز امشب به تو می اندیشم

اندیشه من پی چین و شكن های

معمای نگاه

نگاهی که ز هر نیشتری آخته تر

و ز هر شبنم صبح سکوت

پاک تر و شفاف تر

به تو یعنی...

انتهایی برای این شب بی انتها

چکه آبی برای لب این تشنه مهر

لكه ابری برای برهوت

چه خوش خرم و زیباست

دنیای خیالات شب بهنگام

کاش و ای کاش ...

که این شب به پایان نرسد

باشد و

      باشم و

            باشی

                          در خیالم تا ابد

  

مثل شمع هستم ولی سوختن ندارم

مثل اشکم که باريدن ندارم

هوای غربت خيس چشماتو

ديگه اين روزها تو قلبم ندارم

ديگه واسه نگات جائی ندارم

کاش می تونستم بهت بگم

که ديگه دوستت ندارم

که ديگه دوستت ندارم

 

 

  

سالگرد شهادت دکتر علی شريعتی است

روحش شاد و يادش گرامی

                         مقبره دکتر علی شريعتی

  

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست،

نگفتم : عزيزم  اين کار را نکن!

 نگفتم : برگرد و يک بار ديگر به من فرصت بده ...

وقتی پرسيد دوستش دارم يا نه ؟!

رويم را برگرداندم !!!

حالا او رفته، و من :

تمام چيزهايی را که نگفتم ميشنوم ...

نگفتم : عزيزم متاسفم ، چون من هم مقصر بودم،

نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاريم ،

 چون تمام آنچه ما ميخواهيم عشق و وفا داری و مهلت است ...

گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ، من آن را سد نخواهم کرد !!!

حالا او رفته، و من :

 تمام چيزهايی را که نگفتم ميشنوم ...

او را در آغوش نگرفتم و اشک هايش را پاک نکردم ،

نگفتم : اگر تو نباشی ، زندگی ام بی معنی خواهد بود ،

فکر میکردم از تمام آن بازیها خلاص خواهم شد !!!

اما حالا تنها کاری که میکنم :

گوش دادن به تمام آن چیزهایی است که نگفتم ...

نگفتم : بارانی ات را در آر، قهوه درست میکنم و با هم حرف میزنیم ،

نگفتم : جاده بیرون خانه طولانی و خلوت و بی انتهاست ،

گفتم : خدا نگهدار ، موفق باشی، خدا به همراهت !!!

او رفت و مرا تنها گذاشت:

 تا با تمام چیزهایی که نگفتم زندگی کنم ...

  

 

می دونم تـلخ می نویسم، می دونم !!!

اون آدم همیشه شاد، تو تـنهایـی و دلتنگیـش گـم شد ...

به خدا دستم نمیره دروغ بنویسم،

دستم نمیره بنویسم : " آهـــــــــــــــای من خوشبختم ! "

بنویسم چیزی تو این روزگار گم نکردم ...

" روزای خیلی سختی رو دارم میگذرونم "

پس شما رو به خدا، تحملم کنید ولی نصیحتم نکنید !!!

  

  

بس عجب زین همه آدم ، که چنین بی رویا

     گرم یک بازی بیهوده کنون مشغولند

حیف

حیف از اینهمه رویا که چنین در پس هم می میرند

حیف ،حیف ا زاینهمه لبخند به غم آلوده

حیف از مرگ امید

حیف از این سفر بیهوده

باز با اینهمه من ،باز هم معتقدم

میتوان گرد غم از چهره زدود

میتوان بازار امید از نو کاشت

درس آزادی داد

میتوان محکم وبی شائبه فریاد کشید

هی مردم.....هی مردم....هی مردم.....

سرنوشت را میتوان از   سر  نوشت

میدونی چی فکر میکنم فکر میکنم تو یه نقطه نوری تو این همه ظلمت . تو زندگیم همیشه فقط به یه نقطه کم نور چسبیدم و به امید همون نور رفتم جلو و موفق هم بودم شاید با اسلحه و شمشیر و وو نرفتم اما واقعا جنگیدم با اشکهام با همه وجودم جنگیدم  برای رسیدن به همون نقطه ی کم نور.

حالا توئی تو یه روزنه تو دل ظلمات.بمن میگن اگر هر کاری رو فکر کنی نمیشه از 100 درصدش این احتمال رو بده که 1 درصدش فقط بشه چه بسا که همون 1 درصد بشه چی میشه و چه ها خواهد شد.این 1 درصد همونیه که میشه باهاش سرنوشت را از سرنوشت . پس بیا و کمکم کن دستاتو بزار توی دستم تا سرنوشتمون رو از سر بنویسیم

  

مدتی است که دیگر تقویمم را ورق نمی زنم ،

حتی حوصله کنار زدن پرده را ندارم ،

  چه برسد به باز کردن پنجره !!!

حال عجیـبی دارم :

همه چیز از نبودنت حکایت می کند ،

 به جز دلم که مانند دانه ای در دل خاک ،

در انتظار آمدن بهار اسـت ...

 

       " می دانم که می آیی : خیلی زود !!!

  

تقدیم به کسی که خدای من بود ولی  هیچ قدرتی نداشت و برای من باز هم سکوت سکوتی کشنده تر از ............

بقول سیاوش من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر طوفانی...............................

خنجر برام بیارید

من از تبار دردم

 عمریه بی طلوعم

 مثله غروبی سردم

آیینه دار غربت

با ادمها غریبه

حوای چشمهای من

 در حسرت یه سیبه

تاریکه سرنوشتم

فانوس من شکسته

عمریه بغضی سنگین

راه گلمو بسته

از شب به شب رسیدم

از کوچه ها به بن بست

ای ادمهای سرخوش

جایی برای من هست؟

شب گرد قصه ی عشق

تنها .و بی پناهم

اشکم رو گونه ها ت بود

من سردی یه آهم

......................................

 

  

 

دست که تکان دادم ،

    تازه فهمیـدم که دیگر حتی :

              غبار جاده هم تسکینم نمی دهد ...

 

حالا لحظه ها سنگین تر می گذرند ،

     و تـنها خـلـوت اتـاقـم می دانـد :

    که چقدر بی تاب بازگشتت هستم ...

آری برگردددددددد ............

 

  

 

گفتم كه دوستت دارم ، گفتي كه باور نداري

گفتم اين كلمه را از حفظ نمي گويم از ته دلم مي گويم ، گفتي دلم را نيز باور نداري

سكوت تلخي كردم و از ته دلم آه كشيدم. مدتي سكوت با چشماني خيس

گونه ام خيس شد و قلبم شكسته

گفتي كه تو قلبم را شكستي ، گفتم كه قلبت شكسته نشد ، احساست در هم شكست

گفتي سكوت كن ميخواهم گريه كنم ، من نيز سكوت كردم و با گريه تو نا آرام شدم و اشك

ريختم

گفتي بي خيالي از اشكهايم ،چيزي نگفتم ، و باز سكوت و يك آه تلخ

گفتي كاش كه عاشق نمي شدم ، گفتم عاشقي همه اين دردها را دارد

گفتي خسته شدي از همه كس ، گفتم من با تو مي مانم

گفتي خيلي تنهايي ، گفتم كسي كه عاشق است تنهايي را نمي شناسد

و باز گفتي تنهايي ، گفتم كسي كه عاشق است قلب يارش بايد همان تنهايي او باشد

گفتي كه اين حرفايت تكراري است ، گفتم به جز تكرارش راهي نيست

گفتي كه آغوشت را ميخواهم ، گفتم كه منتظر بمان عزيزم

گفتي كه شانه هايت را ميخواهم ، دلم به درد آمد از دوري ات و به غم نشستم

گفتي كه تو از حرفهايم پريشاني ، گفتم حرفي نيست و حرفهايت شكنجه اي بيش نيست

گفتي كه لبخندي بزن ، گفتم كه حس لبخند نيست

گفتم با اينكه اين كلمه تكراري است و با اينكه باور نداري باز ميگويم كه دوستت دارم

چيزي نگفتي و سكوت كردي

گفتم كه دوستت دارم ، دوستت دارم و دوستت دارم و اشك از چشمانم سرازير شد

و باز چيزي نگفتي و به جاي سكوت اينبار تو نيز مانند من اشك ريختي

  

 

صدا را شنیدم آشنا بود می گفت کوچه ات سر می شکند با همه

 

 سادگی ام کلاهی بر سر گذاشتم و آمدم و تو با همه زرنگی قلبم را

 

شکستی

 

دلم طاقت نشستن ندارد وقتی به چشمهایم می نگری

چشمهایم تحمل نگریستن ندارد وقتی مرا می نوازی

روحم پر می کشد وقتی با من سخن می گویی

زبانم هم که بند می آید

تو بگو چه کنم با این همه التهاب که همه از دوست داشتن توست

غزل هایم را فراموش می کنم

از سهراب یا نیما، فروغ یا شهریار چیزی به یاد نمی آورم

فقط باید زمزمه کنم

زیر لب به گونه ای که تو نیز بشنوی

کسی درون من است که از دریچه چشمم به کوچه می نگرد

کسی درون من است...

  

صدا را شنیدم آشنا بود می گفت کوچه ات سر می شکند با همه سادگی ام کلاهی بر سر گذاشتم و آمدم و تو با همه زرنگی قلبم را شکستی

دلم طاقت نشستن ندارد وقتی به چشمهایم می نگری

چشمهایم تحمل نگریستن ندارد وقتی مرا می نوازی

روحم پر می کشد وقتی با من سخن می گویی

زبانم هم که بند می آید

تو بگو چه کنم با این همه التهاب که همه از دوست داشتن توست

غزل هایم را فراموش می کنم

از سهراب یا نیما، فروغ یا شهریار چیزی به یاد نمی آورم

فقط باید زمزمه کنم

زیر لب به گونه ای که تو نیز بشنوی

کسی درون من است که از دریچه چشمم به کوچه می نگرد

کسی درون من است...

  

  

   تمام هستی ام را برگی کن !

 

بر درختی بیاویز !

 

خودت باد شو !

 

بر من بوز !

 

به زمینم بیانداز !

 

     خدا که شدی و از من گذر کردی ...

 

     خیالم راحت می شود .

 

جای پاهای تو مرا

 

و همه هستی مرا

 

تقدیس می کند !

 

 

نابینا گفت : "دوستت دارم."

ماه گفت :" تو که منو نمی بینی پس چطور دوستم داری؟"

نابینا گفت:" اگر می دیدمت عاشق زیباییت می شدم،اما الان که

 

 نمی بینمت عاشق خودت هستم."

 

  

يک بار خواب ديدن تو...

  به تمام عمر می‌ارزد

  پس نگو...

  نگو که رويای دور از دسترس،

  خوش نيست...

  قبول ندارم

  گرچه به ظاهر جسم خسته است،

  ولی دل دريايست...

  تاب و توانش بيش از اينهاست.

  دوستت دارم

  و تاوان آن هرچه باشد

باشد می دهم هر چه می خواهد باشد

خدا گفت :

 

ليلي يك ماجراست ، ماجرايي آكنده از من .

ماجرايي كه بايد بسازيش .

شيطان گفت :

 

تنها يك اتفاق است . بنشين تا بيفتد .

آنان كه حرف شيطان را باور كردند ، نشستند

و ليلي هيچ گاه اتفاق نيافتاد .

 

مجنون اما بلند شد ، رفت تا ليلي را بسازد .

 

خدا گفت :

 

 ليلي درد است ، درد زادني نو ، تولدي به دست خويشتن .

شيطان گفت:
 

 آسودگي ست . خيالي ست خوش .

خدا گفت:

  ليلي ، رفتن است ، عبور است و رد شدن .

شيطان گفت :

 

ماندن است . فرو ريختن در خود .

خدا گفت:

 

ليلي جستجوست . ليلي نرسيدن است و بخشيدن

 

شيطان گفت :

 خواستن است . گرفتن و تملك .

 

خدا گفت  :

 ليلي سخت است . در است و دور از دست .

شيطان گفت :

 

ساده است . همين جا و دم دست

و دنيا پر شد از 

ليلی های زود

  

ليلي هاي ساده اينجايي .

 

ليلي هاي نزديك لحظه اي .

خدا گفت :
 

 ليلي زندگي است

 

 زيستني از نوعي ديگر .
  

ليلي جاودانه شد و شيطان ديگر نبود

 

مجنون 

 زيستني از نوعي ديگر را برگزيد

 

و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد 

 

 ليلي گريه کرد

 

ليلي گفت :

 

امانتيت زيادي داغ است . زياد تند است .

خاكستر ليلي هم دارد مي سوزد ، امانتي ات را پس مي گيري ؟

 

خدا گفت :

 

خاكسترت را دوست دارم ، خاكسترت را پس مي گيرم .

 

ليلي گفت :

 كاش مادر مي شدم ، مجنون بچه اش را بغل مي كرد .

خدا گفت :

 

مادري بهانه عشق است

بهانه سوختن

تو بی بهانه عاشقی

  

 تو بي بهانه مي سوزي .

ليلي گفت :

 

دلم مي خواهد ، ساده ، بي تاب ، بي تب

خدا گفت : اما من تب و تابم ، بي من مي ميري 
 

ليلي گفت :

 پايان قصه ام زيادي غم انگيز است 

مرگ من 

مرگ مجنون 

 

پايان قصه ام را عوض می کنی؟

خدا گفت :

 

پايان قصه ات اشك است . اشك درياست ؛

دريا تشنگي است و من تشنگي ام ، تشنگي و آب .

 

پاياني از اين قشنگتر بلدي ؟

 

ليلی گريه کرد

 

ليلي تشنه تر شد .

خدا خنديد .

 

خدا گفت:
 زمين سردش است .

 

چه كسي مي تواند زمين را گرم كند

 

 ليلي گفت :

من .

خدا شعله ای به او داد

 

ليلي شعله را توي سينه اش گذاشت 

 

 سينه اش آتش گرفت

 

 خدا لبخند زد

 

ليلي هم .

خدا گفت: 
 

 شعله را خرج كن

 

 زمينم را به آتش بكش

و ليلي خودش را به آتش كشيد .

 

خدا سوختنش را تماشا مي كرد .

 

ليلي گر مي گرفت .

 

ليلي مي ترسيد .

 

مي ترسيد آتشش تمام شود

 

 ليلي چيزي از خدا خواست

 

خدا اجابت كرد .

 

مجنون سر رسيد .

 

مجنون هيزم آتش ليلي شد

 

آتش زبانه كشيد

 

آتش ماند

 

 زمين خدا گرم شد .

 

خدا گفت :

 اگر ليلي نبود ، زمين من هميشه سردش بود

  

همه گويند سياوش تو بخوانش که بيايد

چه بگويم تو نرفتی زدلم تا که بيائی

<<.............تو نرفتی زدلم تا که بيايی...................>>

  

خدایا گر تو درد عاشقی را می کشیدی

تو هم زهر جدای را به تلخی می چشیدی

اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی

پشیمون میشدی از اینکه عشق را آفریدی

خدایا آسیان خسته به  درگاه تو رو کردم

نماز عشق را آخر به خونه دل وزو کردم

دلم دیگر به جان آمد در این شبهای تنهای

بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم

بگو هرگز سفر کردی سفر با چشم تر کردی

کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی

زشهر آرزوهایت به ناکامی گذر کردی

گل امید تو پر پر به خاک رهگذر کردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

 

  

بي تو من وپنجره هاي بسته
بي تو من وزمزمه هاي خسته
بي تو من وشب ناله هاي بارون
تنهايي ودل به خون نشسته
بي تو غريبه گشتم با همه سرگذشتم
رو تن تنهايي هام اسم تو رو نوشتم
اي كه نگات زنگ صدات به ياد كوچه مونده
تو گوش هر پنجرهاي از روشنايي خونده
ترانه هات برده من وتا سرزمين رويا
گفتي از اين شب سياه چيزي تا صبح نمونده
يه روز مياد دوباره دستاي من وتو براي عشق
يه فصل موندني ميسازه
صداي تو ميپيچه بازم توي كوچه
ميخوني از عاشقي و هواي تازه
بي تو منم خسته راه يه بي نشونه
پرنده اي شكسته پر بي اشيونه

  

امید

توی یكی از این هزار شب وقتی سرت رو بلند میكنی می بینی بین میلیونها ستاره یكی از اون ستاره های خیلی قشنگ و فروزان نظرت رو به به خودش جلب می كنه.

بعد از اون شب هر شب سرت رو بلند می كنی و اون ستاره رو اونقدر تماشا می كنی تا بالاخره به خواب می ری.

اما یك شب كه سرت رو رو به آسمون بلند میكنی دیگه هیچ اثری از اون ستاره نیست. اون موقعی است كه تموم غمای دنیا هری میریزه تو دلت. بعد از اون شب تا مدتها دیگه سرت رو رو به آسمون بلند نمیكنی. تا بالاخره بعد از مدتها می فهمی با رفتن اون ستاره باز هم زنده ای..  باز هم زندگی می كنی .. نفس می كشی و دنیای پیرامونت هنوز وجود داره.پس دلیلی نداره كه نخوای به اون میلیونها میلیون ستاره دیگه نگاه نكنی.

بعد از اون تصمیم هر شب می ری و یكی از اون ستا ره های خیلی قشنگ رو تماشا میكنی و باز هم یه شب می ری و میبینی اثری از اون ستاره نیست.

اما دیگه مثل دفعه قبل نا امید نمی شی و باز می ری سراغ یه ستاره زیبای دیگه.

همشون می رن تا اینكه نوبت می رسه به آخرین ستاره ای كه توی آسمون وجود داره.

اما آخرین ستاره هرگز از بین نمی ره...چون تو با نهایت وجود دوستش داری.

  

 نه زبانم براي تعريف تو توانايي دارد

نه چشمهايم توان براي ديدنت دارد
نه دستهايم براي لمس کردنت تاب دارد
نه بازوهايم براي به آغوش کشيدنت دراز ميشود .
و نه عمري باقي ميماند تا تو را باز پيدايت کنم !
يک نصيحت : مواظب خودت باش !
يک خواهش : اصلاً عوض نشو !
يک آرزو : فراموشم نکن !
يک دروغ : تو رو دوست ندارم !
يک حقيقت : دلم برايت تنگ شده است !

ميدانم که امروز تو هم گوشهايت زنگ بيداري خواهد زد ، ميفهمي که تو را چقدر من دوست داشتم و چقدر براي ديدنت دلتنگي ميکردم ، دستهايت خواهد لرزيد ، چشم به در خواهي ماند ، چون تو هم امروز حس خواهي کرد که در دلم من چه ميگذشت ؟
ميداني چرا ؟ چون ديگر من آغوش خاک سرد و بي روح را به آغوش تو ترجيح داده بودم
نرو !! تنهايم نذار ، من رفتن و ترک کردن کسي که دوست دارم را ندارم
من حسرت کشيدن و دوري و اشک ريختن چشمهايم را نمي توانم فراموش کنم
مي گويي برميگردم و من نميگويم تو دروغ ميگويي ولي من به روزگاز اعتماد ندارم
در لحظه اي که فراموشم کردي بدان که من ديگر نميتوانم زندگي را ادامه دهم !
نگاه هايي هستند که انسان را تا عمر دارد ميگرياند و دلش را خاکستر ميکند !
راه هايي هستند که تا به مقصد برسد تاب و توانت را از دست ميدهي !
قلبهابي هستند که غمها و دردها شکسته و پيرشان کرده اند !
انسانهايي هستند که هرگز فراموش نمي شوند !
دوستها و عشقهايي هستند که دوست داشتند ولي به مانند تو فراموش کردند !
ولي عشق  تا لحظه اناالله وانا اليه الراجعون در قلبش زنده مي ماند !

اگه اين  به اين حرفها دلشو خوش نميکرد ديگه اين نوشته ها نبود
آرزو داشتم بالهاي تو بودم اگر من نبودم پرواز کردن برايت امکان نداشت
و آرزو داشتم بهار فصلهايت بودم چون اگر من نبودم گلهاي زيبا باز نميشدند

براي من ديدن تو به مانند آب خوردن بود و زندگي کردن با تو به مانند نفس کشيدن :
بدون آب خوردن و تشنه ماندن ميتوانم 3 روز زنده بمانم ولي بدون نفس کشيدن هرگز !

به تو چي بگويم ؟ نمي دانم !
اگه بگم خورشيد تابان ! آن هم غروب ميکند
اگه بگم زندگيم هستي آن هم کوتاه است !
اگه گلم بگم ؟ آن هم زود پژمرده ميشود !
به تو ميگم ( روحم ) که اين روح با تو زندگي ميکند .

تو به زيبايي گلها حسودي نکن چون تو از هر گلي زيباتري پس بذار گلهاي حسودي تو را بکنن
خودت را ناراحت نکن زيبايي تو از هرگل زيباتري پر فروغتر است ، تو به مانند عشق آزادي ، به مانند آزادي فراتر و دلنشين تر ،، پس تو از يک دنيا با ارزش تر و با معناتر هستي !

يک اميدي در زندگي دارم که هرگز از بين نخواهد رفت !
يک حسرتي هست که هرگز تاب کشيدنش را نخواهم داشت !
و يک يک مرگ وجود دارد ،،، يک روز البته خواهد آمد اما ....
عشقي که نسبت به تو دارم نه خواهد مرد و نه کم خواهد شد .
هترين و زيباترين و دلنشين ترين < واژه عشق > تو را دوست داشت است !
شيرين ترين و خوشترين لحظه هاي < انتظار زندگي > انتظار کشيدن براي توست !
و مکمل زندگي و روح نوازترين صبح بيداري وجود تو ، و هستي تو بوده است !

  

  

دلم برایش تنگست

 

دلم برای دیدنش تنگست

 

برای نگاهش، برای صدایش، برای کلامش

 

دلم برای حضورش تنگست

 

چندیست ندیدمش

 

دلم سراغش را می گیرد

 

برایش بهانه می گیرد

 

آخرین بار که می رفت می خندید

 

نگاه پر مهرش آخرین نگاهم را سوزاند

 

انتظارم را رنگ زد و کلامم را در گلو پیچید

 

یادم هست هنگام جدایی، یاسی از امید برایم چید 

 

با دستانش بر قلبم آویخت

 

نگاهی به سیاهی چشمانم و بی صدا او رفت

 

هنوز هم با آن که می دانم دیگر نمی آید

 

با آن که می دانم برایم از عشق نمی خواند

 

دیگر دلم را از خود نمی داند

 

هنوز هم دلم برایش تنگ می شود

 

جای تعجب ندارد که گاهی :

نوشته هایم غمگینند !

و خودم غمگین تر از آنها ...

دیگر حتی حوصله جنگیدن با خاطراتم را هم ندارم !

توانش را نیز ...

راستی ،اگر همین دلخوشی لعنتی هم نبود ،

دیگر تنهایی و خلوت برایم چه مفهومی داشت ؟!!

  

زندگي , مار و پله است
همه ما وقتی کوچک بوديم مار و پله بازی می کرديم , يادته چقدر هيجان داشت. می تونی تصور کنی دوباره داری به اين بازی ادامه می دی ؟ آره تو زندگی واقعی ! فکر نمی کنی که زندگی واقعی هم يه جور مار و پله ست ؟ اگه دقت کرده باشی تو زندگی واقعی , هم مار داريم هم نردبون . بعضی وقتها بايد اونقدر صبر کنی تا شش بياری و بتونی بازی رو شروع کنی . شايد سالها زندگی کنی ولی هيچ وقت نتونی شش بياری . اين شش می تونه همون هدف و راهی باشه که توی زندگی ات انتخاب می کنی . شش که آوردی شروع می کنی به جلو رفتن . شايد اولش يک آوردی , يا شايد پنج يا دوباره شش آوردی . نبايد از اينکه يک آوردی حالت گرفته شه, نه از اينکه شش آوردی خوشحال باشی , از کجا معلوم با همين يک آوردن به نردبون نرسی و شش تو رو نندازه توی دهن ماری که مجبور شی دوباره از اول شروع کنی ؟چه بخوای چه نخوای ,سر راهت هم مار هست هم نردبون , اگه مار نيشت زد خودتو نباز , دوباره می تونی شروع کنی.
۱ ) قانون اين بازی اينه که هيچ وقت از صفحه بيرون انداخته نمی شی مگه خودت بخوای بازی رو نيمه کاره رها کنی .
۲ ) شروع که کردی بايد تا ته بازی رو بری . حالا بستگی به خودت داره که چقدر ارادهات رو جزم کنی که ادامه بدی .
۳ ) ولی اينو مطمئن باش هر چقدر هم مارها تو رو نيش بزنن باز می تونی به خونه آخر برسی , مهم چه جور رسيدنه .
اون طرف قضيه رو هم ببين ممکنه يه عدد کوچک و ناقابل مثل يک تو رو از يه نردبون بالا ببره که خيلی جلو بيفتی .ولی باز هم مواضب باش دست و پاتو گم نکنی چون هنوز هم سر راهت مار هست که نيشت بزنه ,
4 ) فقط بايد با تحمل و تامل جلو بری , وقتی هم به خونه آخر رسيدی دمت گرم , به يه هدفت جامه عمل پوشاندی , پس دوباره تاس رو بنداز که برای رسيدن به هدف ديگه دست به کار شی . حالا ديدی چرا می گم زندگی مثل مار و پله می مونه , نمی دونم تو زندگی چند بار تا حالا مار نيشت زده ولی اميدوارم هر بار نيشت زد دوباره تاس رو انداخته باشی .
می دونم که جا نزدی . می دونی اگه مار نبود نردبون معنی نداشت ؟ اميدوارم زندگی ات هميشه پر از نردبون باشه و خودت هم نردبون باشی واسه ديگران . و اين رو هم بدون که تعداد دفعاتی که می تونی تاس رو بندازی محدوده . چون همه می خوان تو اين بازی شرکت کنن.
دوستان عزيز اگه ممکنه نظرات خودتون رو از طريق ميل به آدرس ميل من بفرستيد آدرس ميل رو در زير می ذارم.
sahele_bi_moj@yahoo.com   

تک و تنها در ساحل  زندگی جا ماندم

ماندم تا بی او .....

نه بی تو ....

من آن مرغ اسيرم ناگريزم ناگريزم

برای تو بخوانم تا بميرم تا بميرم

 

  

جلسه محاكمه عشق بود
و قاضي عقل
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم

 

  

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
به تو گفتم حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
.....   

اگر خواستی بيائی
من همان جائی هستم که بودم
همان جائی که
رهايم کردی
...


چشمانم در نگاهش ساعتها خیره ماند
حرفی برای هم نداشتیم
چون قلبهایمان در حال نجوا بودند
نمی خواستم خلوتشان را به هم بزنم
سکوت را ترجیح دادم
تا فلبم درد و دل کند
چشمهایش عمق عشق را فریاد می زد
اما هیچ گاه عشق مقدسمان
را با هوسی زودگذر آلوده نکردیم
.....

  

چقدر سخته تو چشای کسی که تمامه عشقت رو دزدیده

و به جاش یه زخم همیشه گی رو قلبت هدیه کرده زل بزنی

و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی

هنوزم دوسش داری

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی

اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بهش بگی

چقدر سخته .......
  

تگ ها : وبلاگ ، پرشین بلاگ

نظرات ()